Ik zit samen met Chris in de lift naar de eerste slee-helling van de week en check even subtiel of hij het idee rond de kerstcadeautjes goed heeft meegekregen. ‘Heb jij ook cadeautjes gekocht, Chris?’
Snel maakt hij oogcontact vanonder zijn dikke muts. De Finland-muts, die gelukkig ook in Frankrijk op mag. Nerveus wiebelt hij op het harde, koude liftbankje en legt een hand — in een dikke handschoen — op zijn wang.
‘Uuh… ik heb mijn kamer opgeruimd…’
Na twee uur skiën vind ik hem terug op de slee helling. Trots. Grote glimlach. Stralend gezicht. Hij drinkt koffie uit zijn thermosfles, want hij heeft de helling al 22 keer afgegleden. Helemaal in zijn eentje. ‘Het is hier gezellig, Ted!’
Als ik vraag of ik een keer mee mag doen, kijkt hij scheel over zijn schouder. ‘Nou, Ted,’ zegt hij wijs, ‘ik wil eigenlijk naar de grote helling.’ Die grote helling is niet afgezet. Geen netten. Geen stootkussens. Geen slee-bordje. En geen enkele andere sleeër. Wel twee keer zo hoog als de kinder-sleehelling. Ik weet het niet. Maar Chris is een echte slee-man geworden. Hij voelt mijn twijfel en weet dat er meer nodig is om me te overtuigen. ‘Ik kan dat wel, Ted. Ik kan het heel goed!’ Ik moet vertrouwen op zijn inschatting. Op zijn inzicht. Op zijn gevoel. Dat blijft voor mij lastig — maar hij is ook een man van 44 die meer heeft gesleed dan ik ooit zal doen.
Terwijl ik onderaan de helling wacht met mijn EHBO-setje, stampt hij zonder aarzeling in een vast ritme omhoog. Boven is hij een klein zwart stipje dat even twijfelt over het beste startpunt. Dan kiest hij kordaat, stapt op zijn slee en gaat zitten.Ik doe snel een schietgebedje. En dan is hij los.
De snelheid wordt groter en groter en ik realiseer me dat dit slee-werk eigenlijk een helm nodig heeft… Goed dat mama dit niet ziet. We hadden nog zo beloofd voorzichtig te doen… Onderaan bereikt hij zijn topsnelheid en precies dan stuurt hij subtiel bij, zodat de neus van de slee recht op mij afkomt. Ik zet reflexmatig een paar stappen achteruit — geen idee waar hij tot stilstand zal komen. Maar Chris heeft alles onder controle. In een keurige bocht, met losse handen, jubelt hij de adrenaline uit zijn lijf. Dit is puur genieten.
De vorm verraadt een beker, maar zoals elk jaar roept Eoin: ‘Ik denk een voetbal!’ En ook dit jaar lacht Chris het hardst om deze grap die er elke kerst bij hoort.
Een gloednieuwe beker met Chamonix erop verschijnt uit het glanzende pakpapier. We zijn onder de indruk.
Omdat hij nooit alleen winkelt, komt vanzelf de vraag:
‘Waar heb je die dan gekocht, Chris?’
Trots gaat hij rechtop zitten en zegt zonder enige schaamte:
‘Ik heb mijn kamer opgeruimd.’
Mama wordt licht roze en herkent ineens haar beker — die ze hem vorig jaar cadeau gaf. Die had hij duidelijk niet nodig. ‘Ik heb al een beker, mama. Eén is genoeg!’
Hij staat op en geeft mij een cadeautje.
‘Alsjeblieft, Ted. Jouw kerstcadeau.’ De vorm is hetzelfde. De inhoud ook. Deze beker kreeg hij ooit van een vriendin — en ook die had hij niet nodig. Onze vriend Harrie krijgt eveneens een beker van dezelfde herkomst. Chris geniet zichtbaar van hoe blij iedereen is met zijn creatieve kerstinkopen.
En hoewel ik ook al een beker heb, krijgt deze toch een speciaal plekje — als herinnering aan deze mooie avond. Net als het prachtige kussen dat hij voor me maakte, met een tekening van ons samen op de hangbrug tijdens ons klimavontuur. Of het beeldje voor in de tuin, dat hij uit speksteen maakte en waarbij hij er zelf nuchter aan toevoegde:
‘Oh, dat was niet zoveel werk, Ted!’
Maar wie weet… volgend jaar met kerst ruim ik mijn huis misschien ook wel op!
