Vandaag is de dag dat één van mijn dromen uit gaat komen: over de parelwitte sneeuw glijden terwijl honden je slee voorttrekken. Mijn liefde voor honden, het buiten zijn en samen op avontuur gaan komen samen, en op de één of andere manier heb ik altijd geweten dat dit zou voelen als thuiskomen. Als kers op de taart mag ik deze ervaring met Chris delen. Bijzonderder kan een dag bijna niet worden…
Voordat we opstaan uit ons warme bed, spreken we de dag zo goed als mogelijk door, maar net als Chris heb ik ook geen idee hoe alles precies zal verlopen vandaag. Mijn collega-gidsen probeerden me alle details te geven, maar het liep uit op een chaotisch gesprek omdat het bij iedereen steeds net even iets anders was gegaan. Ik probeer er voor Chris het beste van te maken: ‘Eerst komt er een busje dat ons ophaalt en naar de husky’s brengt. Als we daar aankomen, krijg je een héél dik pak van de gids met grote, dikke schoenen, gevoerde wanten en een dikke Finse muts van rendierharen. Dan legt de gids uit hoe je een slee moet besturen. We moeten dan samen heel goed opletten. Als we naar de slee lopen, is er ontzettend veel lawaai. Alle honden blaffen omdat ze zo graag willen rennen. Maar dat lawaai is echt niet erg. We krijgen samen één slee. Ik ga eerst sturen en dan mag jij.’ ‘Jaaaa,’ zegt Chris enthousiast, ‘dat is leuk vandaag! Ik heb er zin in, Ted.’
Mijn uitleg was bijna compleet, maar natuurlijk pikt Chris meteen de details op die ik niet goed had verteld. Dat zijn skibroek niet onder de grote overall past en toch uit moet. Dat de rendiermuts veel te veel kriebelt en hij die liever niet opzet. Dat hij zijn eigen schoenen aan mag houden omdat die volgens de gids wel warm genoeg zijn. Ik had toch beter op moeten letten… Het omkleden is chaotisch, maar na vijftien minuten hebben we ons in de gigantische pakken gehesen. Chris lijkt op een rond Michelin-mannetje, klaar voor het ruige slee-werk!
Chris lijkt op een rond Michelin mannetje, klaar voor het ruige slee-werk!
Buiten blaffen de honden vol enthousiasme terwijl onze stoere gids met een demonstratieslee uitlegt hoe we moeten sturen. Hij is streng omdat hij wil dat we de honden zo goed mogelijk helpen en niet alleen maar duf op de slee gaan staan. Hij vertelt hoe de rem werkt als de slee bergaf te snel gaat, hoe je moet stoppen, maar vooral hoe je hard mee moet steppen of rennen om de honden te helpen als we bergop gaan. ‘They are not working for you, you work together,’ benadrukt hij nogmaals. Rustig vertaal ik alles voor Chris die met gespitste oren oplet. We krijgen zes honden voor de slee, zegt de gids, en meteen zie ik totale verwarring op het gezicht van Chris. Op het grote demonstratiebord staat een slee met acht honden. Geen zes. ‘Dat hebben ze niet goed getekend, Ted! Ach, de meneer heeft een foutje gemaakt!’
Snel grijp ik een stil moment aan om onze gids persoonlijk te vertellen hoe bijzonder Chris is. Dat hij daarnaast geen Engels begrijpt maar dat ik wel denk dat hij de slee kan besturen. Ik zie zijn twijfel. ‘We will see,’ blijft hij zeggen, en hij geeft ons de slee direct achter zijn stoere sneeuwscooter zodat hij ons goed in de gaten kan houden. Chris stapt kordaat in, vol vertrouwen dat hij bij mijn stuurkunsten veilig zal zijn. De zes enthousiaste, ongedurig blaffende honden wachten vol energie totdat het feest losbarst.
Uit het niets verschijnt er plots een meneer die het touw van onze slee los komt maken dat geruststellend met een stevige knoop om een grote ijzeren paal vast zit. ‘Three, two, one…’ Hij rukt de knoop uit het touw en met een enorme stoot schiet de slee ineens vooruit. Chris jubelt van angst en plezier. Ik knijp de stang met mijn dikke wanten bijna fijn. Mijn voet zoekt tevergeefs de rem want we gaan véél te hard. Onze gids maakt met een gezicht vol paniek het ‘slow down’ gebaar, maar onze honden zijn het daar totaal niet mee eens! We stuiven het besneeuwde bos in, op weg naar de eerste heuvel. Hier moet ik mee duwen, want als de honden voelen dat het niet lukt, stoppen ze en verliezen ze blijkbaar alle motivatie. En dus step ik me te pletter, hol ik achter de slee aan en breekt het zweet me uit in het dikke polar-pak. Sprinten was nooit zo mijn ding. Zeker niet bergop! Hijgend spring ik boven aan de heuvel weer op de slee. ‘Zo,’ zegt Chris, droog en aangeleerd, ‘mijn complimenten, Ted!’ Stilletjes barst ik in lachen uit!
En dan, zijn we ineens weer op weg. ‘Nu remmen, Chris, met één voet, goed zo, dat is prima. Een beetje meer, ja, en nu de rem loslaten.’ ‘Daar komt een berg, weet je nog hoe je moet steppen?’ De eerste vijf minuten praat ik hem door alles heen en Chris doet het geweldig. Voor me zie ik de gids steeds meer ontspannen en uiteindelijk lachend een duim omhoog steken. Vol enthousiasme zwaait Chris terug. Hij straalt van oor tot oor. Terwijl hij als een stoere, zelfverzekerde man achter me de slee bestuurt, voel ik me volkomen veilig. Ik kijk omhoog en hij kijkt vol trots recht in mijn ogen terug. Opeens besef ik dat dit de allereerste keer is in ons leven samen dat ik volledig van hem afhankelijk ben. Dat hij helemaal voor mij zorgt. Dat hij alle beslissingen neemt en volledige controle heeft. En dat ik zonder zorgen alleen maar hoef te genieten. Een enorme rust daalt over me heen terwijl we samen door het prachtige landschap glijden. De tranen rollen over mijn wangen van geluk dat hij me deze ervaring geeft, maar ook van ontroering dat we er samen voor hebben kunnen zorgen dat hij hier nu zo sterk staat. Ik ben zo trots! En wat houd ik van hem!
Bedeesd stap ik uit de slee, overdonderd en verrast door mijn heftige emotie. In alle rust knuffel ik de honden en bedank ik ze voor dit bijzondere moment. Ze komen samen dicht tegen me aan liggen en terwijl ik hun warmte voel, genieten we in stilte. Een dag met een gouden randje …
Genieten op de slee
Puppie knuffelen
Samen!
Samen op de slee
