Mijn beschermende reflex wil meteen inspringen en de vraag opnieuw stellen in woorden die ik wéét dat hij begrijpt. Maar deze keer is Chris me voor.

“Op de Tower Bridge fietsen, de hond uitlaten, de fietsbordjes zoeken.”
Hij somt precies op wat we onderweg deden, omdat hij denkt dat dat bij de vraag hoort.
Als hij klaar is, kijkt hij snel naar me: “Was dit wat ik moest zeggen?”
Ik knik en hij ontspant.

Vragen zijn voor Chris zo onvoorspelbaar. Ze komen met woorden die we thuis niet kunnen oefenen en zinnen die hij niet vaak hoort — hoe eenvoudig ze voor ons ook lijken.

Dankjewel, lieve mensen, dat jullie hem de tijd gaven.
Dat jullie zonder oordeel nog een vraag stelden.
Dat jullie niet wegschoven van zijn ongemak.

Want dát is waar het om gaat:
de mens leren kennen achter de eerste indruk. Achter alles wat anders is. Zodat we elkaar een beetje beter leren begrijpen.